Hoe ga je om met deze coronacrisis ??

Oei wat hebben we nu toch weer? Een virus waar de wereld van op zijn kop staat. De kinderen zijn thuis  maar jullie moeten misschien wel werken (of misschien ook niet). In elk geval kunnen grootouders niet oppassen. Taken van leerkrachten overnemen, wat toch niet jouw werk is. Je bent tenslotte geen leerkracht.  En je eigen werk doen, thuis of buitenshuis.

“Coronatips” voor “gewone” gezinnen

 

Aangezien ik ook “gewone” kerngezinnen help en daarvoor een andere site heb verwijs ik hier even naar mijn column: hoe men kan omgaan met deze crisis:  (https://interpunctie.nl/hoe-kunnen-wij-met-deze-crisis-omgaan-als-gezin/ en een stukje over praten met kinderen over Corona https://interpunctie.nl/coronacrisis-en-kinderen/

 

Een stiefgezin is ingewikkelder: je hebt eigen kinderen, kinderen van je partner. En misschien heeft jouw eigen ex-partner ook weer een nieuw samengesteld gezin, en het is zelfs mogelijk dat ook de ex-partner van jouw partner ook weer een stiefgezin heeft. En als je al die kinderen bij elkaar optelt is er al snel eentje die hoest (wat geen corona hoeft te zijn…)

 

Minstens één gebroken gezin

Aan een samengesteld gezin gaat altijd een scheiding vooraf. Een samengesteld gezin bestaat altijd uit minstens één gebroken gezin. Scheidingen verlopen gelukkig ook wel eens soepel maar sommige scheidingen zijn echt desastreus. Ex-partners kunnen beter geen conflicten maken, maar als het conflict eigenlijk nog het enige is wat hen bindt, dan deze crisis hen waarschijnlijk niet tegenhouden. Conflicten nemen zelden af door iets van buitenaf, maar door het innerlijke besluit ermee te stoppen. Het  zou mooi zijn als men zich (desnoods tijdelijk) redelijk gedraagt, maar als men dat kón zou men dat vast al veel eerder gedaan hebben, denk ik.

 

Omgangsregelingen

Tips die te overwegen (maar ook niet voor iedereen mogelijk) zijn:

  • Als er al vaak conflicten zijn over de omgang, is het waarschijnlijk het best om niets te veranderen.
  • Kun je echter goed overleggen met elkaar dan kun je de regeling voor deze tijd misschien omzetten naar een soort vakantie-afspraak (3 weken bij papa/3 weken bij mama) of iets dergelijks, minder vaak wisselen kan rust geven.

 

Extra risico’s nu

Behoor jij, of een van de huisgenoten tot een risicogroep dan zul je daar extra rekening mee moeten houden.

 

Wellicht is het een idee om je voor te stellen wat je zou doen als je niet gescheiden was?

Of wat je zou doen als je ex-partner overleden was? Misschien komt er dan ineens een oplossing in zicht.

 

De risicogroep

Behoort een van je huisgenoten tot de risicogroep, probeer dan hierover te praten met alle personen in kwestie. Denk na of er echt sprake is van gevaar. Soms gaan immers emoties met ons op de loop. Praat erover met iemand die wat verder van de situatie af staat.

 

Wanneer je met je ex-partner in overleg gaat is het beter om

  • Je emotie uit de communicatie te halen
  • Je bezorgdheid te benoemen zonder het groter te maken dan het is
  • Een concreet verzoek (wat je van hem vraagt, bv. geen vriendjes op bezoek of toezien op handen wassen) te doen aan je ex-partner

 

Bereid je voor: Zet je vraag/wens/uiting op papier en laat het iemand lezen die geen negatieve vooroordelen heeft t.a.v. je ex-partner. (Dus misschien niet je huidige partner…)

Biedt het gesprek met je ex-partner geen oplossing, overleg dan met de huisarts wat je kunt doen.

 

Achter het behang plakken?

Een stiefouder kan niet alles verdragen van stiefkinderen. Soms is het teveel. Hij/zij kan de eigen kinderen nog wel verdragen, zelfs dag-in/dag-uit, maar de kinderen van de partner kunnen hem/haar te veel worden. Praat er samen over en voor zover mogelijk: probeer pauzes in te lassen. Laat je partner zo af en toe even zijn/haar kinderen overnemen.

Achter het behang plakken kan niet, maar het is zeker toegestaan om eerlijk (zonder elkaar meer pijn te doen dan nodig) te bespreken waar je last van hebt.  Dan ook weer: de emotie uit de communicatie halen, bezorgdheid/probleem benoemen en een concreet verzoek doen.

 

Mooie dingen van deze crisis

Gelukkig zijn er mooie initiatieven: kinderen die tekeningen maken voor ouderen, muziekoptredens voor het verzorgingshuis, oude telefoontjes en tablets worden ingezameld zodat ouderen contact kunnen onderhouden met hun familie, mensen die boodschappen doen voor anderen. Hartjes voor ramen, berenjacht, en op facebook zijn er ook diverse initiatieven voor bv. het maken van mondkapjes…..Hartverwarmend.

 

Meestal zie je het pas achteraf: een crisis is vaak ook een kans. De natuur neemt nu ook zijn (of haar?) kans.

“Een samengesteld gezin??? Dat zijn wij niet….”

De vader van de kinderen was al jaren niet meer op bezoek geweest, had nooit alimentatie betaald en ook verder nooit enige verantwoordelijkheid genomen. Moeder had in haar eentje haar kinderen opgevoed en haar uiterste best gedaan om te zorgen dat haar kinderen niets tekort kwamen. Alleen de oudste herinnerde zich vaag nog een vader, en had ondertussen ook door dat daar niets van te verwachten viel.

 

Aangewaaide én echte papa

Mevrouw leerde iemand kennen die als vanzelfsprekend de vaderrol in haar gezin op zich nam. Nooit had hij verwacht zich aan iemand te binden en behoefte aan kinderen had hij ook nooit gehad. Maar nu was het anders. De rol van papa voelde als passend. De kinderen waardeerden het en vroegen of ze hem papa mochten noemen. Ergens hadden ze misschien altijd een vader gemist en die vader kwam nu aangewaaid….

Ook wilde hij graag een eigen kind. Mevrouw  raakte zwanger en na 9 maanden werd een prachtige zoon geboren. Haar kinderen waren weg van hun kleine broertje.

 

Relatieproblemen of stiefproblemen?

Zij kwamen bij mij vanwege relatieproblemen en ik schetste een samengesteld gezin. Meneer wilde daar niks van weten: wij zijn geen samengesteld gezin! Hij zorgde voor haar kinderen alsof het de zijne waren, ze noemden hem zelfs papa. Ze knuffelden ook veelvuldig met hem. Kortom: hij wás hun papa! Bijna kregen we er ruzie over en ik begn te twijfelen of ik niet gewoon moest ophouden met het vertellen van de specifieke aspecten van een stiefouder zijn.

 

En mevrouw dan?

De moeder van de kinderen begreep mijn insteek wel en dat maakt hem boos! Hij vond dat zij hem moest steunen in zijn verzet naar mij, en dat kón ze niet omdat zij mijn bezorgdheid en gedachtegang begreep. Hij gaf aan dat als het zó moest hij nooit meer terug zou komen.

 

Negatief gedoe

Meneer j vond ook dat ik nodeloos negatief deed door te vertellen dat de puberteit nog wel eens voor problemen zou kunnen zorgen. Hij zei: als ik een grote fout maak in mijn werk, kan ik morgen dood zijn en dan ziet ons leven er ook heel anders uit. Hij zag het als nodeloos negatief gedoe, terwijl ik hem juist wilde behoeden voor grote vergissingen.

Tijdens dit gesprek moest ik uiterst voorzichtig laveren om meneer mee te krijgen zodat hij kon blijven luisteren en meedenken.

 

 

Druppelen

Druppelsgewijs en via omwegen slaagde ik er toch in om zijn aandacht te houden en hem duidelijk te maken dat ik hem juist wilde behoeden voor fouten die later grote gevolgen zouden hebben. Hij was van zeer goede wil: hij wilde graag een succes maken van dit gezin. Hij had er heel veel voor over en was supergemotiveerd.

 

Vergissingen en kleine fouten…zo menselijk

Toen ook meneer kon zien dat er achter dat hun “relatieproblemen” vooral ook stiefgezin-problematiek zat werd het gesprek gemakkelijker. De kinderen van haar wáren nu eenmaal niet van hem. Uiteindelijk begreep hij dat ik hem niet wilde diskwalificeren als papa, maar hem kansen wilde bieden. Kansen om iets te betekenen voor de kinderen die eigenlijk praktisch zonder eigen papa waren opgegroeid. En dat hij die kansen optimaal kon benutten als hij bepaalde dingen beter zou begrijpen.

 

Temperatuur

Uiteindelijk had dit ene gesprek al heel veel opgeleverd, veel meer dan in sommige andere gevallen. Ik had het er wel warm van…..het was immers geen gemakkelijk gesprek geweest.

Aan het einde van het gesprek gaf meneer aan dat hij graag een vervolgafspraak wilde.

 

 

Buikpijn van het stiefgezin

Iedere week verhuizen

Kinderen hebben geen keus als ouders gaan scheiden. Het overkomt hen. Als je vader of moeder er ongelukkig uitziet, dan voel je medelijden. Bovendien moet je er altijd eentje missen. Je moet wekelijks verhuizen van de een naar de ander. Ben je bij de een dan mis je de ander. Maar je hebt niets te kiezen.

 

Papa of mama is verliefd…

Het is leuk want het is weer een vrolijke papa. Alleen komt er een vreemde mevrouw, die meestal wel aardig is. Soms brengt die mevrouw ook nog kinderen mee. En moet je nou voortaan altijd luisteren naar die vreemde mevrouw, en moet je haar misschien wel mama noemen?

 

Je positie verandert

Mevrouw wordt Ingrid en blijkt inderdaad bij papa te komen wonen. Voorheen had je de grootste slaapkamer, nu moet je deze afstaan. Je stiefbroer is helemaal niet leuk. Met je broertje kon je het goed vinden en speelde je vaak, nu speelt je broertje vooral wilde spelletjes met je stiefbroer. En jij staat alleen. Eerst was jij de oudste, nu is dat je stiefbroer.

 

Raar gedrag…. Kun je daar aan wennen?

Soms valt er prima te leven met een broertje of zusje met een autistische stoornis, maar soms is deze stoornis maar wát moeilijk. Je stiefbroertje of -zusje wordt heel gauw boos of vertoont ander lastig gedrag. Daar moet je behoorlijk aan wennen.

 

Het ontbreken van een eigen plek

De nieuwe partner van papa of mama blijkt weinig ruimte te hebben. Soms wordt er een bed neergezet in een ruimte die eigenlijk dient als was- en strijkkamer vanwege ruimtegebrek. Je hebt daardoor geen eigen plekje in huis, en voelt je er niet thuis.

 

Huiswerk vergeten of andere perikelen

Vaak ligt je huiswerk bij de andere ouder als je eraan wilt beginnen. Ai…. Vergeten in te pakken. Wat zal de juf nu weer zeggen? Krijg ik op m’n kop? Of je nieuw geboren stiefzusje is een huilbaby en je kunt je niet concentreren op je huiswerk.

 

Buikpijn

 

Kinderen kunnen vaak moeilijk uiten wat zij denken en voelen, en uiten dit vaak door buikpijn te krijgen, of andere klachten. Het zou goed zijn de kinderen erbij te betrekken als je wilt samen wonen. En dat is niet hetzelfde als toestemming vragen. Kinderen geven hun mening, ouders beslissen.

 

Tips bij de scheiding

  • Goed contact met je ex-partner onderhouden
  • Birdnesting overwegen (kinderen blijven in de woning, ouders wisselen)
  • Niet teveel wisselmomenten als het even kan
  • Aandacht geven aan de emoties van de kinderen
  • Laat je kind zo nodig de andere ouder even bellen wanneer deze gemist wordt.

 

Tips bij het vormen van een Samengesteld Gezin zijn belangrijke tips vooraf:

  • Ga niet te snel
  • Rustig laten wennen
  • Regelmatig met de kinderen praten (zeker voor het zetten van vervolgstappen)
  • Neem hun klachten serieus, toon begrip.

 

 

Een overleden ouder kan ingewikkeld zijn voor de stiefouder

Hij werd enkele jaren geleden weduwnaar en wilde uiteindelijk niet alleen blijven…. Hij begon weer met daten. De kinderen waren inmiddels pubers, en hij wilde niet alleen achterblijven.

De kinderen waren in eerste instantie blij: hun vader leek weer gelukkig. Maar aan de andere kant vonden ze het ook wel lastig. Zij hadden het gevoel dat hun moeder zo maar vervangen werd.

Geen enkel kind zit te wachten op de vervanging van zijn/haar moeder:  er bestaat slechts één moeder! Tegelijk gunden zij hun vader zeker nog een gelukkige tijd met een andere vrouw. Na een rustige kennismakingsperiode trok zij bij hen in. Dat verliep in eerste instantie ook weer goed, hoewel het voor iedereen wennen was.

In huis werden gaandeweg wat dingen veranderd. Een nieuw verfje en behangetje, een nieuw bankstel en die oude stoel moest ook maar weg. Ook dat was niet gemakkelijk voor de kinderen, maar zij begrepen wel dat ook hun stiefmoeder het naar de zin moest hebben. Zij moest er ook wonen, het mocht voor haar ook als  “haar eigen huis ” voelen.

Regelmatig werden herinneringen opgehaald aan de hand van dierbare spullen van hun moeder. Deze spullen lagen in enkele lades. Dat ware dierbare momenten.

Toen een van de dochters de la open deed en de spullen van mama plotseling weg waren was het mis. Hevig verontwaardigd vroegen de kinderen waar de spullen van mama waren. De vriendin, die op dat moment ook zelf een lastig moment had antwoordde:  “die ouwe rotzooi, wat moeten we daar nu mee…”.

Vader wilde de boel sussen maar de kinderen waren wóest. Het ging wel over de spullen van hun overleden moeder…. En dat rotzooi noemen! Gelukkig konden de spullen nog gered worden van de kliko, maar ook vader was boos op zijn vriendin. Het verdriet van de kinderen sneed hem door de ziel. Hoe kon zijn vriendin zo ongevoelig zijn….

Uiteindelijk werd dat een van de redenen voor het beëindigen van de relatie. Er waren nog wat dingen voorgevallen, niet allemaal te verwijten aan de vriendin, maar de situatie werd steeds lastiger. Vader verbrak de relatie. Hij twijfelde nog of hij ooit weer een relatie wilde aangaan. Vader maakte direct een afspraak bij mij, en vroeg of ik hem wilde coachen als hij een nieuwe vriendin vond. En dat gebeurde ook. Inmiddels zijn de kinderen zélf ouders en mag ook de vriendin oma spelen.

Rouw zonder overledene

 

Als er iemand overlijdt dan wordt er gerouwd. Ook bij scheidingen en niet alleen bij de kinderen en familie is rouw een bekend fenomeen. Ook bij de ex-partners. Het verlies van gezondheid kan ook aanleiding geven tot rouw. Rouwen is bij veel meer zaken aan  de orde  dan het “gewone verlies door overlijden”.

Er wordt niet altijd bij stilgestaan dat ook in Samengestelde Gezinnen vaak sprake is van rouw. Allereerst om de mislukking van het eerste huwelijk, maar zodra de verliefdheid van de nieuwe relatie er is, wordt dát meestal snel vergeten.

Een stel waarvan de man zijn kinderen niet meer zag sinds hij een nieuwe vriendin had.  Zijn vriendin had nog kleinere kinderen en deze herinnerden hem aan zijn éigen kinderen toen die nog klein waren. Dat veroorzaakte rouw, die tussen hen in dreigde te komen staan, ondanks alle verliefdheid.

Ook heb ik eens meegemaakt dat een man die zelf geen kinderen had een relatie kreeg met een vrouw  met kinderen. Zij had geen behoefte aan nog een kind. Hij voelde een groot gemis van eigen kinderen.  Dat geeft rouw. Want een diepgevoelde wens opgeven kan ook als een groot verlies ervaren worden.

Ook gaan sommige stiefouders lichtvaardig verhuizen naar de woonplaats van de partner omdat die niet kan verhuizen i.v.m. de kinderen. Ook dit geeft vaak rouwgevoelens. Men verliest natuurlijk niet zijn vrienden en familie, maar de contacten veranderen wel. En dat geeft verlies.

Ik las een citaat op Facebook: “Rouw is de aanwezigheid van een afwezigheid”

Ongelukkige combi: stiefmoeder en pubers!

Als kinderen in de puberteit komen hebben ook gewone ouders het al lastig. Als je stiefouder bent is het vaak nog lastiger. Vooral stiefmoeders hebben vaak best problemen, maar ook stiefvaders liggen nogal eens in de clinch met de pubers van de partner.

Vaak hoor ik  stiefmoeders verzuchten:

  • Mijn stiefdochter wil persé tussen ons in zitten, als ze de kans had nam ze mijn plaats in.
  • Ik kan NIKS goed doen! Zelfs een cadeautje wordt negatief beoordeeld: het wordt gezien als omkoping…
  • Mijn stiefzoon kan heel nadrukkelijk zeggen: “dag pap!” Terwijl ik er nog geen meter vandaan sta…. Alsof ik lucht ben!
  • Als ik een welgemeend advies geef wordt er gezegd: “dat maken papa en ik wel uit!

Het gaat er niet om dat ze in een dergelijk geval nu zo’n hekel aan jou hebben… maar je positie is een lastige. In een dergelijk geval dient wel de partner in te grijpen en duidelijk maken dat jij géén lucht bent en dat jij gewaardeerd  behoort te worden. Ze hoeven niet dol op je te zijn, maar fatsoen mag je toch minstens verwachten.

Het heeft dus  niets met jou als mens te maken, dat ze zo doen….Jij bent niet onuitstaanbaar, maar de positie die jij hebt is “fout”.  Mogelijk kijken ze naar jou als een bemoeial. Hun loyaliteit naar de afwezige ouder maakt dat zij nog moeilijker doen dan gewone pubers. Als zij jou  waarderen voelen ze dat als het laten vallen van hun eigen ouder.

Bovendien:  nóg een volwassene die de puber kritisch bekijkt… daar zitten ze ook niet op te wachten.

Tips:

  1. Verwacht niet te veel maar laat niet toe dat men gaat schelden
  2. Toon begrip voor de loyaliteit
  3. Geef het kind de kans voor exclusieve aandacht van zijn vader

Rustig aan met kerst.

Betty en Mark kennen elkaar al een hele tijd, nadat Betty’s man was overleden. Zij heeft 2 kinderen van 13 en 16 jaar. Al vanaf het begin wil Betty het rustig aan doen en de kinderen hun tijd gunnen om aan Mark te wennen. Mark komt regelmatig over de vloer en dat is altijd gezellig. Onlangs maakten ze met z’n allen een uitstapje. Dit was ook heel gezellig verlopen. Het lijkt erop dat iedereen elkaar graag mag.

Betty schrikt ook des te meer van de vraag van de kinderen om Mark niet uit te nodigen met het Kerstdiner.  Ze is overdonderd en haar emoties gaan alle kanten uit. Ze vindt het erg voor Mark en zichzelf, maar bovendien is ze soms boos: wel potverdorie, mijn kinderen hoeven toch niet te bepalen hoe ik mijn kerst wil vieren!! Het andere moment beseft ze dat de kinderen moeten wennen aan Mark en wil ze niks doordrukken.

Mark reageerde aangedaan toen ze het verzoek van haar kinderen met hem besprak. Hij begreep het ook niet, hij vindt de kinderen van Betty erg leuk en ook het uitstapje was bijzonder gezellig.

Er hebben enkele uitgebreide gesprekken plaatsgevonden over allerlei overwegingen en oplossingen, maar dit kan niet in enkele zinnen worden samengevat. Dit verhaal is slechts een illustratie van de moeilijkheden waar samengestelde gezinnen (of eigenlijk “nog-niet-samengestelde-gezinnen”) mee te maken hebben.

Voelsprieten gebruiken, rustig reageren, zeker in de beginfase en niet overhaasten. Doordrukken van je eigen wensen levert een snelle oplossing voor het moment zelf, maar leidt vaak tot grote vertragingen in het verdere proces. Of erger: het loopt mis.

Betty heeft in samenspraak met Bart besloten om dit jaar af te zien van het gezamenlijke Kerstdiner, hetgeen voor Mark ook wel even slikken was. Ze hebben besloten om de tot dusver nog voorzichtige contacten tussen Mark en de kinderen te intensiveren.

Nu blijkt ook dat het verzoek van de kinderen niets te maken had met Mark en dat ze hem echt mogen, maar dat ze het lastig vinden dat de plek van hun vader ingenomen wordt door een ander.  Door dit te bespreken is het ook voor hen duidelijk geworden dat ze zich open moeten stellen voor een volgende stap.

Een mokerslag voor een topmoeder

 

Een mokerslag  voor een topmoeder

Het gaat om een samengesteld gezin waarbij beiden een kind uit een eerdere relatie hebben. Miriam heeft een goede omgangsregeling met de vader van haar kind. Patrick ziet zijn dochter slechts 1x per 2 weken. Hij wilde een 50/50 regeling, maar de moeder van zijn dochter stemde daar niet mee in. Ze zijn bijzonder gelukkig en willen er nog een kindje bij. En hoe fijn is het als dat even later ook lukt

Hun jongste kind is inmiddels 5 jr. Hierover hebben ze hoogst zelden ruzie, maar om de oudere kinderen des te meer. Patrick voelt veel betrokkenheid bij de zoon van Miriam.

Mogelijk heeft dit te maken met het feit dat hij zijn eigen dochter zo weinig ziet. Hij wil graag van betekenis zijn voor de zoon van Miriam, hoewel hij goed beseft dat hij niet zijn vader is.

Bij kritiek van Patrick op haar zoon reageert Miriam nogal  gevoelig. Deze kritiek is op haar zoon is, zoals ik het hoor, mild, vaak met een lichte kwinkslag en niet sarcastisch. De zoon reageert er prima op, zelfs nu hij in de puberteit is. Maar voor Miriam komt het aan als een mokerslag.

Het is me al opgevallen dat ze kritisch is over haar eigen functioneren. Toch duurt het even voor we gevonden hebben waar haar pijn precies zit. Uiteindelijk komen we erachter:  door haar zelfkritische houding komt de kritiek van buitenaf hard binnen.

Op mijn vraag aan Patrick of Miriam in zijn ogen een goede moeder is, antwoordt hij dat zij een tópmoeder is. Zij is geneigd om met grapjes en gekkigheden probleempjes op te lossen, en als de kinderen huilen of zeuren verandert dat meestal snel in een lach.

Het wordt stil en als ik haar aankijk komen de tranen. Zij had zich al die tijd door hem bekritiseerd gevoeld  in haar moederschap.

De verwijten over en weer stoppen, de sfeer verandert volledig.  Ze proberen niet langer elkaar vliegen af te vangen, hoeven geen gelijk meer te krijgen, luisteren beter naar elkaar.  Niet dat alles nu opgelost is, maar het begin is gemaakt.

Een half uur later hebben we concrete afspraken gemaakt voor stappen die gezet moeten worden, dingen die besproken dienen te worden. Ze gaan blij de deur uit.

 

 

Stuurmanskunst

Het vergt stuurmanskunst

 

Een nieuwe relatie betekent dat je ook bij een nieuwe familie gaat horen. Ook als je na een scheiding een samengesteld gezin vormt krijg je de familie erbij. Soms vindt de familie van de nieuwe partner jou minder leuk dan de vorige, die ze tenslotte al jaren kende.

Jouw komst in deze familie doet vaak nogal wat stof opwaaien. Soms positief (ze zijn blij met je) soms negatief (ze zijn bezorgd). Ook deze familie voert de druk in een samengesteld gezin soms aardig op, terwijl het toch al niet eenvoudig is. Het vraagt van iedereen aanpassing, begrip en vooral: communicatie!

Hoe moet men omgaan met jouw kinderen, die toch ook bij het nieuwe gezin horen. Stel dat een aardige schoonzus de kinderen van je partner uitnodigt voor een feestje, en de jouwe niet…

Misschien zijn je kinderen wel blij dat ze niet hoeven…. Misschien hadden ze ook graag naar dat feestje gewild. Misschien voel jij je achtergesteld omdat je denkt dat jouw kinderen niet meetellen.. En wie weet welke afwegingen die aardige schoonzus heeft gemaakt….

Iedereen moet een nieuw evenwicht vinden. Als de kinderen klein zijn ligt dat vaak weer anders dan bij grotere kinderen. Kinderen zijn kinderen en vooral bij kleintjes kun je niet uitleggen dat de een wel en de ander geen verjaardagscadeautje krijgt. Kortom: dat is best ingewikkeld, ook voor de familie.

Standaardoplossingen zijn er niet. Het vergt de nodige stuurmanskunst om je schip door alle woelige baren te loodsen. En niet iedereen communiceert even goed. Grootouders, die vaak bang zijn voor conflicten, willen vaak iedereen te vriend houden en eigen broers en zussen meestal ook.

De “kouwe kant” in de familie wil evenmin ruzie maar gedraagt zich vaak wel wat kritischer. Met de beste bedoelingen kunnen grote conflicten ontstaan.

Ook ligt het eraan of je je scheiding en de evt. problemen in je vorige schoonfamilie goed verwerkt hebt. Anders ben je geneigd om je vorige situatie aan de huidige te koppelen en dan lopen spanningen ook verder op.

Wie misbruikt er nou eigenlijk wie???

Soms krijg ik mensen binnen waarvan ik eigenlijk al meteen zie dat het bijna niet goed kán gaan. Dit stel leek vader en dochter en moesten partners voorstellen. De vriendin, Rowena die zelf niet veel ouder was dan de kinderen van haar partner moest de rol van “stiefmoeder” vervullen. Vader René trok regelmatig openlijk partij voor zijn kinderen en zijn ex-vrouw, ten nadele van Rowena.

 

De moeder van de kids van René deed onlangs het voorstel om “het nog eens samen te proberen” en hij stemde daar ook weer direct mee in, waarmee hij de relatie met Rowena dus direct overboord gooide. Toen bleek dat zijn ex-vrouw het niet zo meende met haar voorstel en dat dus niet doorging mocht Rowena weer komen opdraven. Rowena leek goed  te kunnen leven met de 2e plaats, maar moest toch voelen dat René niet echt voor haar koos. Toch bleef ze bij hem.

Misbruikt

Uitspraken als “Mijn kinderen staan op de eerste plaats… als ze jou niet mogen, dan houdt onze relatie op!” waren aan de orde van de dag. De kids chanteerden Rowena ook: Rowena  ging alles doen om bij de kinderen in de smaak te vallen. Geld lenen? Oké, ook zonder vader hierover in te lichten. Later voelde ze zich misbruikt en werd ze boos.

 

Toen ik wat probeerde uit te leggen over de lastige positie en rol die iedereen heeft, was René onverbiddelijk: hij was niet van plan om telkens na te gaan denken over de lastige positie van Rowena….het was slikken of stikken voor haar.

 

Tijdens het gesprek zat Rowena steeds in tranen. Ik had met het meisje te doen. Ze was duidelijk te jong voor zo’n zware taak, maar ook niet opgewassen tegen deze volwassen man. Rowena leunde financieel op René, René had een leuke jonge meid waarmee hij kon pronken en de kinderen chanteerden Rowena. Alles leek van onderling misbruik aan elkaar te hangen.

 

Rowena liet over zich lopen, en durfde hem blijkbaar niet te dwingen een keus te maken. Ik had Rowena graag wat meer stevigheid toegewenst. Maar zij leek vooral angstig: als hij haar maar niet in de steek liet! Treurig om aan zo’n man te blijven hangen…….

 

1 2 3