Valkuilen voor stiefmoeders

Het komt met grote regelmaat  voor, dat stiefmoeders een slechte naam hebben.
Komt dit omdat ze in één of meer valkuilen zijn gestapt?
In de onderstaande tekst komen een aantal valkuilen aanbod.
In de praktijk komen veel problemen voor, welke wellicht voorkomen hadden kunnen worden als de betreffende stiefmoeders vooraf beter bewust waren van de risico’s.

Te snel willen:
Er zijn een behoorlijk aantal stiefmoeders die denken, dat ze in no time een gelukkig gezin moeten zijn.
Een vuistregel voor het bereiken voor de ideale balans ligt op zo’n 4 tot 7 jaar.

De haast om het gezin weer in een normaal patroon te trekken is veelal te wijten aan de omgeving.
Veel mensen vinden dat het gezeur en gedoe naar een tijdje weer voorbij moet zijn.

kinderen

 

Er willen zijn:
Stiefmoeders voelen het verdriet in een gezin (door overlijden of scheiding).
Er wordt in deze gevallen gedacht, dat als ze het verdriet proberen weg te nemen dat het wel goed zou komen als ze zich goed inzetten.

Het is een nobel streven om er zo over te denken, maar het verdriet van een partner of de kinderen zal maar zo niet weggenomen worden.
Streef daarom niet naar zo’n ideale situatie, daar het niet lukt in je eentje.
Stel je verwachtingen niet te hoog, dat voorkomt een teleurstelling.

Je zelf naar de achtergrond:
Er is bij veel stiefmoeders de neiging om zichzelf naar de achtergrond te drukken.
Het zal best een tijdje goed kunnen gaan, maar op enig moment zal de spanning in het gezin oplopen waardoor het niet het gewenste effect zal hebben

Bij het uit de hand lopen (lees: crisis) zal een stiefmoeder er ook achter komen, dat er ook wensen danwel behoeftes zijn.
Blijf daarom jezelf altijd afvragen wat je zelf nu wilt.

Onder drukken van negatieve gevoelens:
Het lukt doorgaans een tijd om je gevoelens zelf weg te stoppen, maar op het moment dat het niet meer lukt.
Dan zal de bom barsten!

De rek om vrolijk te blijven doen, zal op enig moment verdwijnen.
Dit zou kunnen uitpakken als een uitbarsting van alle gedachten c.q. nare gevoelens.
Er heerst nu een ware crisis, waar je als gezin uit moet zien te komen, dat zou moeten gebeuren door veel met elkaar te praten.
Hier geldt natuurlijk, dat voorkomen beter is als genezen.

Sterk richten op de stiefkinderen:
Bij vele heerst de gedachten dat het pas goed gaat met de relatie als ze een moeder kunnen zijn voor de kinderen.
Echter leeft deze gedachten niet bij de kinderen, deze zien liever een stabiele relatie met de vader.
Aangezien ze een eerdere relatie ook al stuk hebben zien gaan.
Het advies in deze is dus om je te richten op de relatie en later pas op de kinderen.

Schuld geven aan de kinderen:
Bij veel stiefmoeders is er de neiging om de stiefkinderen de schuld te geven van zaken die niet goed gaan.
Kinderen krijgen vaak de schuld, terwijl het in veel gevallen een probleem is middels de communicatie tussen vader en de stiefmoeder.

Geef stiefkinderen niet de schuld van zaken, welke in de relatie met je partner liggen.

Biologische moeder vervangen:
Er wordt veel gedacht dat een stiefmoeder een echte moeder kan zijn voor stiefkinderen, maar dit kan helaas niet.
Je zult altijd een stiefmoeder blijven, daar de kinderen al een moeder hebben (ook al is deze overleden).

Pogingen om de moederrol te gaan vervullen zijn gedoemd om te mislukken en misplaatst.
Zet je toch de stap, dan is het verlies vaak groter dan de winst die je boekt.

Echter wees niet getreurd: goede stiefmoeders zijn goud waard!

 

 

 

Stuurmanskunst

Het vergt stuurmanskunst

 

Een nieuwe relatie betekent dat je ook bij een nieuwe familie gaat horen. Ook als je na een scheiding een samengesteld gezin vormt krijg je de familie erbij. Soms vindt de familie van de nieuwe partner jou minder leuk dan de vorige, die ze tenslotte al jaren kende.

Jouw komst in deze familie doet vaak nogal wat stof opwaaien. Soms positief (ze zijn blij met je) soms negatief (ze zijn bezorgd). Ook deze familie voert de druk in een samengesteld gezin soms aardig op, terwijl het toch al niet eenvoudig is. Het vraagt van iedereen aanpassing, begrip en vooral: communicatie!

Hoe moet men omgaan met jouw kinderen, die toch ook bij het nieuwe gezin horen. Stel dat een aardige schoonzus de kinderen van je partner uitnodigt voor een feestje, en de jouwe niet…

Misschien zijn je kinderen wel blij dat ze niet hoeven…. Misschien hadden ze ook graag naar dat feestje gewild. Misschien voel jij je achtergesteld omdat je denkt dat jouw kinderen niet meetellen.. En wie weet welke afwegingen die aardige schoonzus heeft gemaakt….

Iedereen moet een nieuw evenwicht vinden. Als de kinderen klein zijn ligt dat vaak weer anders dan bij grotere kinderen. Kinderen zijn kinderen en vooral bij kleintjes kun je niet uitleggen dat de een wel en de ander geen verjaardagscadeautje krijgt. Kortom: dat is best ingewikkeld, ook voor de familie.

Standaardoplossingen zijn er niet. Het vergt de nodige stuurmanskunst om je schip door alle woelige baren te loodsen. En niet iedereen communiceert even goed. Grootouders, die vaak bang zijn voor conflicten, willen vaak iedereen te vriend houden en eigen broers en zussen meestal ook.

De “kouwe kant” in de familie wil evenmin ruzie maar gedraagt zich vaak wel wat kritischer. Met de beste bedoelingen kunnen grote conflicten ontstaan.

Ook ligt het eraan of je je scheiding en de evt. problemen in je vorige schoonfamilie goed verwerkt hebt. Anders ben je geneigd om je vorige situatie aan de huidige te koppelen en dan lopen spanningen ook verder op.

Wie misbruikt er nou eigenlijk wie???

Soms krijg ik mensen binnen waarvan ik eigenlijk al meteen zie dat het bijna niet goed kán gaan. Dit stel leek vader en dochter en moesten partners voorstellen. De vriendin, Rowena die zelf niet veel ouder was dan de kinderen van haar partner moest de rol van “stiefmoeder” vervullen. Vader René trok regelmatig openlijk partij voor zijn kinderen en zijn ex-vrouw, ten nadele van Rowena.

 

De moeder van de kids van René deed onlangs het voorstel om “het nog eens samen te proberen” en hij stemde daar ook weer direct mee in, waarmee hij de relatie met Rowena dus direct overboord gooide. Toen bleek dat zijn ex-vrouw het niet zo meende met haar voorstel en dat dus niet doorging mocht Rowena weer komen opdraven. Rowena leek goed  te kunnen leven met de 2e plaats, maar moest toch voelen dat René niet echt voor haar koos. Toch bleef ze bij hem.

Misbruikt

Uitspraken als “Mijn kinderen staan op de eerste plaats… als ze jou niet mogen, dan houdt onze relatie op!” waren aan de orde van de dag. De kids chanteerden Rowena ook: Rowena  ging alles doen om bij de kinderen in de smaak te vallen. Geld lenen? Oké, ook zonder vader hierover in te lichten. Later voelde ze zich misbruikt en werd ze boos.

 

Toen ik wat probeerde uit te leggen over de lastige positie en rol die iedereen heeft, was René onverbiddelijk: hij was niet van plan om telkens na te gaan denken over de lastige positie van Rowena….het was slikken of stikken voor haar.

 

Tijdens het gesprek zat Rowena steeds in tranen. Ik had met het meisje te doen. Ze was duidelijk te jong voor zo’n zware taak, maar ook niet opgewassen tegen deze volwassen man. Rowena leunde financieel op René, René had een leuke jonge meid waarmee hij kon pronken en de kinderen chanteerden Rowena. Alles leek van onderling misbruik aan elkaar te hangen.

 

Rowena liet over zich lopen, en durfde hem blijkbaar niet te dwingen een keus te maken. Ik had Rowena graag wat meer stevigheid toegewenst. Maar zij leek vooral angstig: als hij haar maar niet in de steek liet! Treurig om aan zo’n man te blijven hangen…….

 

Het lijkt allemaal niet zo moeilijk…

Anita’s  kinderen kunnen heel gemakkelijk naar hun vader toe en de gemaakte afspraken worden heel soepel gehanteerd. Daarom is het nooit tevoren te zeggen wie er van haar kinderen wel/niet thuis zijn. Anita vindt dat geen probleem. Ben heeft daar weer wat meer moeite mee. Hij zou wel eens een weekend weg willen met Anita. Ieder hebben ze hun eigen kinderen, het lijkt niet zo moeilijk…

Anita bemerkt (tot haar grote schaamte) dat ze soms gevoelens van jaloezie heeft t.a.v. de kinderen van Ben. Die zitten naast hem, stoeien en spelen met hem en krijgen alle aandacht.

Waarom moet het altijd zo moeilijk… ?

Ze heeft daar een keer iets over gezegd, maar hij vond dat ze niet zo “jaloers moest doen”. Het ging toch maar om een enkele keer!!

Ze heeft daarna maar niks meer gezegd, maar zo langzamerhand begint haar ergernis steeds verder op te lopen. Vooral Ben’s dochter kan hem soms zó met haar vrouwelijke charmes inpakken dat Ben gemaakte afspraken met Anita totaal vergeet. En dan krijgen ze ruzie.

Anita beseft dat hij zijn kinderen niet elke week ziet en zich dus verheugt op een weekend met de kids…

 

Het bagatelliseren van de gevoelens (jaloezie) van Anita door Ben is vanuit zijn perspectief begrijpelijk, maar gevoelens zijn er om serieus genomen te worden…. Hij verheugt zich op de komst van zijn kinderen, van Anita wordt verwacht dat zij de 2e plek inneemt.

 

In het gesprek hierover zegt Ben: “ja, maar ik heb toch ook steeds de 2e plek?? Jouw kinderen zijn er altijd!”. Hij heeft zeker een punt. Juist dit soort gevoelens van elkaar begrijpen, hier aandacht voor hebben, maakt dat je elkaar en jezelf begrijpt in je kwetsbaarheid. Achteraf bleek Ben zich ook te storen aan de continue 2e plaats die hij innam in zijn samengesteld gezin. Maar nu het gesprek hierover goed op gang is gekomen gaat het een stuk beter.

Verschil van perspectief

 

Vanuit het perspectief van de een kan alles er anders uitzien.

Geen stiefgezin voor mijn kind

Michel had een lastige jeugd gehad. Zijn ouders waren gescheiden en hij als enig kind moest maar dealen met de stiefouders…. De scheiding vond hij al erg, maar zijn positie als stiefkind vond hij nog moeilijker. Zijn moeder had al snel een andere vriend en zijn vader een vriendin.

Bij zijn vader voelde hij zich het minst op zijn gemak. De vriendin van vader, Marieke, volgde Michel met haar ogen in alle stappen die hij zette. De vriendin van zijn vader was geen kinderen gewend en kookte soms vreemde buitenlandse gerechten, die hij niet kende.

Michel had geprobeerd met zijn vader te praten, maar hij merkte dat dit lastig was voor papa, dus dat deed hij maar niet meer….  Als hij uit school kwam, en papa nog niet thuis was, treuzelde hij wel eens bij het naar binnen gaan. Marieke reageerde soms tamelijk fel. Ze kon heel boos kijken, maar ook heel vriendelijk zijn.  Michel wist nooit hoe het zat, of het misschien aan hem lag als ze boos keek.

Moeder’s vriend was meestal wel aardig, en hij woonde vooral bij zijn moeder. Maar als de dochters van stiefvader kwamen (3 meisjes, allemaal ouder dan hij) dan voelde hij zich zó  als klein jochie behandeld. Ze liepen om beurten te moederen. Gelukkig waren ze er niet zo vaak. Hij was ook altijd weer opgelucht als ze weggingen. Hij had gehoopt dit soort dingen zijn kind te kunnen besparen.

Michel, nu 37 jaar, heeft een zoontje van bijna 9 jaar en zit midden in de afwikkeling van een scheiding. Moeder heeft een ander, die zich met zijn kind begint te bemoeien. Dit roept oude herinneringen op. Daarom had Michel met mij een gesprek over hoe hij kon voorkomen dat zijn zoon zich net zo eenzaam zou voelen als hij zich in zijn jeugd gevoeld had. Want nog steeds had hij af en toe last van zijn verleden.

De moeder stemde in om hier samen over te praten. Bij enkele lastiger kwesties hebben moeder en haar vriend ook contact met mij gezocht en hebben ze de problemen goed kunnen oplossen.

 

stief gezin

Je bent ook de vader van míjn kinderen !

Peter had met zijn tweede partner twee kinderen gekregen. Zijn eerste vrouw, Mirjam, had even moeten slikken toen haar kinderen thuis kwamen met de mededeling dat zijn nieuwe vrouw zwanger was. Wat Mirjam wel stak was, dat Peter nu ineens wél de “ideale papa” uithing. Ineens kon hij mee naar sportclubs van de kinderen, ging hij mee naar ouderavonden. En als klap op de vuurpijl: de papadag!

Peter had in zijn huwelijk met Mirjam alle zorg van mijn kinderen aan haar overgelaten. Zijn werk ging voor, zijn hobby’s gingen voor, zijn familie ging soms ook nog voor. Mirjam had zelf niet zo’n last van de scheiding en na verloop van tijd ging het ook met de kinderen weer redelijk goed. De omgangsregeling liep weliswaar niet geweldig, papa gaf de voorkeur aan zijn nieuwe partner.

De vader van mijn kinderen niet uit staan.

Mirjam kon het niet uitstaan hoe hij opging in zijn vaderschap, terwijl zijn kinderen met Mirjam zelden aandacht van hem gekregen hadden. Een van haar kinderen had destijds ooit gezegd: “papa vindt ons niet belangrijk…. hij heeft nooit tijd…”. Het had haar hart bijna gebroken.

Vaders die nog te jong zijn kunnen niet altijd de verantwoordelijkheid aan van het hebben van een gezin. Zij moeten een zekere volwassenheid bereikt hebben om hun kinderen te geven waar ze recht op hebben. Soms worden deze mannen later in de 2e relatie een veel betere vader.

Hoewel Mirjam dit begrijpt, is zij toch boos: hij was ook vader van háár kinderen. Ze heeft daarom enkele gesprekken met mij zodat ze haar boosheid los kan laten. Want ze heeft ook gemerkt, dat zelfs nu haar kinderen volwassen zijn, ze het toch niet verdragen als ze iets negatiefs over hun vader zegt.

 

Gastblog

Steeds weer conflicten over afspraken die niet worden nagekomen….

In samengestelde gezinnen moeten veel meer zaken worden afgesproken dan in een kerngezin. Communicatie is een sleutelwoord. Maar zelfs als men goede afspraken gemaakt heeft, blijkt vaak dat de natuurlijke ouder toch dingen door de vingers ziet, terwijl de stiefouder vast wil houden aan de afspraken. De eerste keer is het een teleurstelling als blijkt dat vader (of moeder) toegeeflijk is, maar na verloop van tijd ontstaan er conflicten.

De manier waarop deze afspraken tot stand zijn gekomen heeft daar nogal eens mee te maken. Men maakt een afspraak, maar diep in zijn hart/haar hart, is men het er niet mee eens. Of men heeft onvoldoende de consequenties overzien.

Als stiefouder ben je de outsider. Als de twee partners in een samengesteld gezin allebei kinderen hebben is dat “outsider-gevoel” misschien wat minder, omdat je dan allebei je kinderen moet missen (als ze naar hun andere ouder gaan).  Kinderen van de ene partner zijn er meestal vaker dan die van de andere partner.

Partner of kinderen?

De vader met kinderen die een nieuwe relatie heeft voelt zich vaak net zo sterk (of sterker) verbonden met zijn kinderen als met zijn nieuwe partner. En bij moeders met kinderen is dat ook zo. Hoe verliefd je ook bent op je nieuwe partner: je kinderen blijven je achilleshiel en gaan uiteindelijk voor alles. Je bent overgevoelig als het om je kinderen gaat. Dat maakt dat de andere partner zich nog meer een outsider voelt.

Bijna dagelijks hoor ik dat de nieuwe partner in de ogen van de vader/moeder te streng is voor zijn/haar kinderen. De kinderen zijn niet gek, als ze voelen dat dit een issue is, zullen ze daarmee aan de haal gaan: ze gebruiken jullie conflict om hun zin te krijgen. Geef ze eens ongelijk…..

En mág de nieuwe partner zich wel mengen in de opvoeding van de kids? Tenslotte hebben zij twee ouders, en zitten ze niet op een stiefouder te wachten. Daarom is communicatie ook zo belangrijk.

 

 

Bijles

begeleiding met huiswerk

Heeft jouw stiefzoon of stiefdochter moeite om bij te blijven op school? Dan zou je bijles kunnen overwegen. Een goede bijles docent kan je kind helpen om de grootste problemen te tackelen en helpen om achterstanden in het leren weg te nemen. Waar let je op bij het vinden van een goede bijlesdocent?
De bijlesdocent

De bijlesdocent is een docent die, vaak na schooltijd, bijles geeft aan kinderen. Hoewel de naam bijlesdocent gebruikt wordt, kan het ook zijn dat studenten bijles geven. Het hoeft dus niet altijd om iemand te gaan met een lesbevoegdheid. Vaak worden ook pedagogen of orthopedagogen als bijlesdocent ingeschakeld, maar zij hebben geen onderwijsbevoegdheid.

Het is niet noodzakelijk om die bevoegdheid te hebben in één op één onderwijs, want het betreft geen officiële instelling. Maar sommige ouders vinden het wel prettig als de bijlesdocent een diploma heeft. Vraag dit dus na.

 

Breng het probleem in kaart

Weet je al wat het is waar je stiefkind tegenaan loopt? Probeer het probleem – of de achterstand – zo duidelijk en compleet mogelijk in kaart te brengen. Op die manier kun je de overdracht naar de bijlesdocent professioneel doen en kan deze direct aan de slag.

Vraag na of de bijlesdocent weet wat hem te doen staat en overleg eventueel met de leerkrachten op school. Het is zaak dat de bijlesdocent niet iets heel anders met het kind gaat doen dan wat er op school is aangeleerd. De grootste fout die je kan maken is kinderen verschillende strategieën en aanpakken aanleren. Daardoor raken ze alleen maar meer van de kaart.

Voor bijles voor de Cito-toets kun je weer heel andere bijlesdocenten benaderen, namelijk docenten die hier meer ervaring mee hebben of gerichte trainingen geven.

 

Ervaringen van anderen

Een factor die ook mee kan tellen bij het zoeken en besluiten tot het gebruik van een bijlesdocent, zijn de ervaringen die anderen hebben. Informeer of er mensen zijn die de bijlesdocent kennen en proef of ze tevreden zijn. Want niets is zo vervelend als wanneer je stiefkind tien lessen gevolgd heeft, maar niets is opgeschoten.

Stiefouder op afstand is gemakkelijker

Stiefouder op afstand is gemakkelijker 

Steeds vaker komen partners met kinderen bij mij terecht vóór ze in één huis wonen. Dat is een goede zaak. Daarmee kun je veel ellende voorkomen. Als je stiefouder op afstand bent zie en hoor je minder, maar ook de kinderen gaan je anders bekijken.

Vroeger was je de coole partner van pa of ma, maar nu je bij hen woont, ben je misschien degene die grenzen stelt, of die alsmaar moeilijk doet (in de ogen van de kinderen). Dat is een veel minder vrijblijvende positie.

Je kon altijd goed met je partner praten, maar nu het steeds vaker over zijn kinderen gaat (of over de jouwe) gaat het steeds minder goed. De kinderen lijken bijna tussen jullie in te staan!! Je partner schiet in de verdediging als je iets bespreekbaar wilt maken. Je wordt bang om bepaalde zaken aan te kaarten, en soms laat je het maar liggen.

Soms kan het ook wel goed zijn om je niet met alles te bemoeien, je hebt misschien allang genoeg aan het opvoeden van je eigen kinderen. Aan de andere kant: hoe je partner met zijn kinderen omgaat (wat hij wel/niet toestaat, waar grenzen liggen) kan ook gevolgen hebben voor de opvoeding van jouw kinderen.

Als zijn kinderen “alles mogen” en jij bent daar minder gemakkelijk in, krijg je al gauw de verwijten “dat is niet eerlijk….waarom mogen zij dat wel??” In een samengesteld gezin moeten alle partijen veel meer communiceren dan in een kerngezin. Dat is vermoeiend maar tegelijk ook leerzaam.

Het is belangrijk om je steeds te realiseren dat je stiefkinderen een andere geschiedenis hebben dan jij en jouw kinderen, ook al is er misschien veel hetzelfde….

Praten over de problemen met kinderen die niet van jou zijn ligt altijd al gevoelig. Zonder dat je beseft kun je de ouder het gevoel geven dat ze geen goede vader/moeder zijn, dat ze het “fout” doen. Maar ieder doet het op zijn eigen manier.

 

Stiefmoeders en depressie: drie veelvoorkomende oorzaken

Stiemoeders en depressie: drie veelvoorkomende oorzaken.

Als we dr. Wednesday Martin mogen geloven, lopen stiefmoeders flink het risico om depressief te raken. In haar boek met de titel: “stiefmonsters” geeft ze een aantal veelvoorkomende oorzaken van deze depressies. Wij bespreken er hier drie.

Oorzaak 1: verzwakte relaties

Je kunt het je wellicht voorstellen: Een man heeft minimaal even veel liefde voor zijn kinderen als voor zijn (nieuwe)  vriendin. Dat zorgt dat zijn affectie vanaf het begin verdeeld is. Dat kan er voor zorgen dat de steun die je als stiefmoeder ontvangt binnen de relatie vaak niet heel hoog is.

Bijkomend nadeel is dat je stiefkinderen ook deel uitmaken van je “relaties”. Als de relatie met je stiefkinderen slecht is, zal dit meewegen bij je “relationele welzijn”. Wanneer de relatie met de mensen bij wie je inwoont al niet goed is, kun je dit maar heel moeilijk goed maken buiten de relatie. Oppassen geblazen dus.

Oplossing: zoek steunpilaren buiten het gezin en eis betrokkenheid van je partner voor je het avontuur aangaat. Schroom bovendien niet om professionele hulp te zoeken, bijvoorbeeld van een psycholoog.

Oorzaak 2: overcompensatie en te hoog verantwoordelijkheidsgevoel

Als je als stiefmoeder in een vijandig gezin terecht komt, kan het soms overkomen alsof je in een slangenkuil bent gevallen zonder enige wapens om je te verdedigen.

Toch voelen veel stiefmoeders de verantwoordelijkheid om de problemen die er bestaan op te lossen. Dat betekent dat ze heel veel verantwoordelijkheid nemen en het zichzelf kwalijk nemen als hun pogingen niet lukken.

Ten overmaat van ramp proberen ze problemen vaak op te lossen door overcompensatie. Dat betekent dat ze nog meer gaan doen dan een “normale” moeder zou doen. En die doen al zoveel! Overcompensatie zorgt niet alleen voor meer stress (wat op zichzelf al een risicofactor is voor depressie), maar het werkt ook nog eens niet. Iemand die te graag wil wordt bijna nooit op volle waarde geschat helaas.

Oplossing: doe eens wat rustiger aan en accepteer dat je niet alleen verantwoordelijk kunt zijn voor de hele dynamiek in het gezin. Er mag ook wel eens iets mis gaan.

Oorzaak 3: het bokszak syndroom

Een stiefmoeder heeft het al snel gedaan.

We accepteren dat kinderen een hekel kunnen hebben aan hun stiefmoeder, maar een stiefmoeder die niet veel heeft met haar stiefkinderen wordt daar op aangekeken

Daarnaast is het zo dat anderen de verantwoordelijkheid snel bij de stiefmoeder leggen. Gaat het niet goed? Dan zal de stiefmoeder het wel gedaan hebben. Dat er wellicht ook wat problemen zijn blijven liggen in de vorige relatie (die is tenslotte niet voor niets verkeerd gegaan), wordt niet eens overwogen.

Oplossing: schroom niet om jezelf tegen anderen te verdedigen. Maak je eigen punt helder en wijs ze op hun gekleurde manier van kijken. Als je alles ongefilterd over je heen laat komen, zal dat je gemoed niet goed doen.

1 2