Het lijkt allemaal niet zo moeilijk…

Anita’s  kinderen kunnen heel gemakkelijk naar hun vader toe en de gemaakte afspraken worden heel soepel gehanteerd. Daarom is het nooit tevoren te zeggen wie er van haar kinderen wel/niet thuis zijn. Anita vindt dat geen probleem. Ben heeft daar weer wat meer moeite mee. Hij zou wel eens een weekend weg willen met Anita. Ieder hebben ze hun eigen kinderen, het lijkt niet zo moeilijk…

Anita bemerkt (tot haar grote schaamte) dat ze soms gevoelens van jaloezie heeft t.a.v. de kinderen van Ben. Die zitten naast hem, stoeien en spelen met hem en krijgen alle aandacht.

Waarom moet het altijd zo moeilijk… ?

Ze heeft daar een keer iets over gezegd, maar hij vond dat ze niet zo “jaloers moest doen”. Het ging toch maar om een enkele keer!!

Ze heeft daarna maar niks meer gezegd, maar zo langzamerhand begint haar ergernis steeds verder op te lopen. Vooral Ben’s dochter kan hem soms zó met haar vrouwelijke charmes inpakken dat Ben gemaakte afspraken met Anita totaal vergeet. En dan krijgen ze ruzie.

Anita beseft dat hij zijn kinderen niet elke week ziet en zich dus verheugt op een weekend met de kids…

 

Het bagatelliseren van de gevoelens (jaloezie) van Anita door Ben is vanuit zijn perspectief begrijpelijk, maar gevoelens zijn er om serieus genomen te worden…. Hij verheugt zich op de komst van zijn kinderen, van Anita wordt verwacht dat zij de 2e plek inneemt.

 

In het gesprek hierover zegt Ben: “ja, maar ik heb toch ook steeds de 2e plek?? Jouw kinderen zijn er altijd!”. Hij heeft zeker een punt. Juist dit soort gevoelens van elkaar begrijpen, hier aandacht voor hebben, maakt dat je elkaar en jezelf begrijpt in je kwetsbaarheid. Achteraf bleek Ben zich ook te storen aan de continue 2e plaats die hij innam in zijn samengesteld gezin. Maar nu het gesprek hierover goed op gang is gekomen gaat het een stuk beter.

Verschil van perspectief

 

Vanuit het perspectief van de een kan alles er anders uitzien.