Moet ik dat allemaal tolereren?

Samengestelde Gezinnen

Tolerantie is een groot goed. Als we niks van elkaar tolereren dan wordt het leven erg vervelend. Iedereen heeft wel eens last van een ander. De een tolereert ook meer dan de ander. Sommige mensen raken direct geïrriteerd, ook als er in ogen van anderen weinig aan de hand is.

In samengestelde gezinnen moet het nodige van elkaar getolereerd worden, en tegelijk moet men ook niet té tolerant worden. Het is gevaarlijk als je je steeds in stilte stoort aan bepaalde gedragingen die jou hinderen.

Denk aan de kinderen van je partner die door het huis lopen te joelen, juist als jij met hoofdpijn eerder naar bed bent gegaan. Je kunt dan wel snappen dat kinderen dat vergeten, maar het is heel hinderlijk voor jou.

Van (stief)kinderen kun je echter ook weer niet teveel verwachten. Voor een kind is het vanzelfsprekend dat je zorg biedt. Kinderen zijn zelden dankbaar en hun dankbaarheid tonen is dus echt teveel gevraagd. Die keren dat je het wél krijgt is het een groot cadeau! Reken er echter niet op.

Je mag wel verwachten dat ze rekening met je houden (bijvoorbeeld als je moe bent, hoofdpijn hebt, etc.). Maar kinderen, in hun speelsheid, vergeten snel. Daarom is het belangrijk dat je hier met je partner over praat, zodat hij de kinderen tot rust kan manen als jij met hoofdpijn op bed ligt.

Een stiefgezin waarbij de vrouw meer zorgt voor de stiefkinderen terwijl de natuurlijke vader afwezig is en dus minder zorg kan bieden, is een beetje uit evenwicht. Dit kan vader herstellen door zijn partner zo af en toe te laten blijken hoe hij haar zorg voor de kinderen waardeert en haar te steunen wanneer er problemen zijn, ook al moet hij daarmee zijn kinderen streng toespreken over iets waar hij mogelijk niet eens bij was.
Het vertrouwen wat hij daarmee laat zien aan zijn partner zal hun relatie goed doen.