Steeds weer conflicten over afspraken die niet worden nagekomen….

In samengestelde gezinnen moeten veel meer zaken worden afgesproken dan in een kerngezin. Communicatie is een sleutelwoord. Maar zelfs als men goede afspraken gemaakt heeft, blijkt vaak dat de natuurlijke ouder toch dingen door de vingers ziet, terwijl de stiefouder vast wil houden aan de afspraken. De eerste keer is het een teleurstelling als blijkt dat vader (of moeder) toegeeflijk is, maar na verloop van tijd ontstaan er conflicten.

De manier waarop deze afspraken tot stand zijn gekomen heeft daar nogal eens mee te maken. Men maakt een afspraak, maar diep in zijn hart/haar hart, is men het er niet mee eens. Of men heeft onvoldoende de consequenties overzien.

Als stiefouder ben je de outsider. Als de twee partners in een samengesteld gezin allebei kinderen hebben is dat “outsider-gevoel” misschien wat minder, omdat je dan allebei je kinderen moet missen (als ze naar hun andere ouder gaan).  Kinderen van de ene partner zijn er meestal vaker dan die van de andere partner.

Partner of kinderen?

De vader met kinderen die een nieuwe relatie heeft voelt zich vaak net zo sterk (of sterker) verbonden met zijn kinderen als met zijn nieuwe partner. En bij moeders met kinderen is dat ook zo. Hoe verliefd je ook bent op je nieuwe partner: je kinderen blijven je achilleshiel en gaan uiteindelijk voor alles. Je bent overgevoelig als het om je kinderen gaat. Dat maakt dat de andere partner zich nog meer een outsider voelt.

Bijna dagelijks hoor ik dat de nieuwe partner in de ogen van de vader/moeder te streng is voor zijn/haar kinderen. De kinderen zijn niet gek, als ze voelen dat dit een issue is, zullen ze daarmee aan de haal gaan: ze gebruiken jullie conflict om hun zin te krijgen. Geef ze eens ongelijk…..

En mág de nieuwe partner zich wel mengen in de opvoeding van de kids? Tenslotte hebben zij twee ouders, en zitten ze niet op een stiefouder te wachten. Daarom is communicatie ook zo belangrijk.