Stiefouder op afstand is gemakkelijker

Stiefouder op afstand is gemakkelijker 

Steeds vaker komen partners met kinderen bij mij terecht vóór ze in één huis wonen. Dat is een goede zaak. Daarmee kun je veel ellende voorkomen. Als je stiefouder op afstand bent zie en hoor je minder, maar ook de kinderen gaan je anders bekijken.

Vroeger was je de coole partner van pa of ma, maar nu je bij hen woont, ben je misschien degene die grenzen stelt, of die alsmaar moeilijk doet (in de ogen van de kinderen). Dat is een veel minder vrijblijvende positie.

Je kon altijd goed met je partner praten, maar nu het steeds vaker over zijn kinderen gaat (of over de jouwe) gaat het steeds minder goed. De kinderen lijken bijna tussen jullie in te staan!! Je partner schiet in de verdediging als je iets bespreekbaar wilt maken. Je wordt bang om bepaalde zaken aan te kaarten, en soms laat je het maar liggen.

Soms kan het ook wel goed zijn om je niet met alles te bemoeien, je hebt misschien allang genoeg aan het opvoeden van je eigen kinderen. Aan de andere kant: hoe je partner met zijn kinderen omgaat (wat hij wel/niet toestaat, waar grenzen liggen) kan ook gevolgen hebben voor de opvoeding van jouw kinderen.

Als zijn kinderen “alles mogen” en jij bent daar minder gemakkelijk in, krijg je al gauw de verwijten “dat is niet eerlijk….waarom mogen zij dat wel??” In een samengesteld gezin moeten alle partijen veel meer communiceren dan in een kerngezin. Dat is vermoeiend maar tegelijk ook leerzaam.

Het is belangrijk om je steeds te realiseren dat je stiefkinderen een andere geschiedenis hebben dan jij en jouw kinderen, ook al is er misschien veel hetzelfde….

Praten over de problemen met kinderen die niet van jou zijn ligt altijd al gevoelig. Zonder dat je beseft kun je de ouder het gevoel geven dat ze geen goede vader/moeder zijn, dat ze het “fout” doen. Maar ieder doet het op zijn eigen manier.